Herfst in een camper

De herfst is nu toch echt definitief begonnen, zowel op de kalender als in de lucht. De regent valt met bakken uit de hemel. Op mijn dak tikt het nu eens zachtjes, dan weer oorverdovend. Soms kan ik mijn radio nauwelijks meer horen, en toch heb ik er geen hekel aan. Het klinkt een soort knus in mijn gezellige campertje.

Het plan om Julia ergens neer te zetten en dan heerlijk “overdekt” de meest mooie wolkenformaties te gaan schilderen strand vooralsnog. Niet in de regenbuien maar eigenlijk vooral in de start van mijn lessen, administratie, website aanpassingen en de voorbereiding van de Kunst tiendaagse in Bergen over drie weken.

Gek is dat, dat is dan inderdaad wel de leerschool van deze zomer geweest. Je moet om te tekenen en schilderen gewoon ruimte in je hoofd máken en tijd in je agenda wrikken. Hoe ga ik dat doen als zoveel andere dingen in het “echte” leven mijn aandacht weer opeisen?

Misschien om te beginnen besluiten dat elke invulling van je leven het “echte” leven is. En dat je het zelf kunt en mag invullen. De vraag waarmee je het invult is een vraag die je jezelf regelmatig moet stellen.

Voor nu weer in de buurt van Vianen, waar mijn lessen weer zijn opgestart. Toch nog wel in mijn Juliaatje, ik zal na de kunsttiendaagse in oktober weer “in huis” trekken. De dagen zijn nog steeds zo veel relaxter in de camper. Natuurlijk mis je een stukje comfort, is het veel kleiner en is het s morgens zeker koud te noemen (7 graden vorige week toen ik opstond!). Daartegenover staat de vrijheid die nog steeds naar me knipoogt als ik de motor start. Van t weekend lekker naar Fort Everdingen en Culemborg geweest, dit weekend richting Gouda en misschien tijdens de herfststormen die verwacht worden een saunatje pakken.

Ik heb nog steeds (bijna vijf maanden nu), geen tv. Eerlijk,…ik mis t niet.

Ik lees me wel te pletter. Doordat ik overal en nergens op campings mijn boeken ruil of tweedehands koop loop ik tegen de meest uiteenlopende schrijvers aan. Een bonte verzameling van verhalen prikkelt mijn geest en neemt me mee; verder dan t zappen langs de kanalen me kan voeren.

Ongetwijfeld is het eerste wat ik thuis zal doen de tv s avonds weer aanzetten, maar vooralsnog mis ik het hier nog steeds niet. Wel koop ik nog wel eens een dvd tje bij een kringloop en kijk af en toe op mijn laptop een filmpje. Dat is dan ook echt een cadeautje.

Rust om me heen en ook weer af en toe de onrust opzoeken in het dorp of de stad bijvoorbeeld als ik ’s avonds een stukje ga lopen :-).

Ik vind t nog steeds best een compleet leven zo alhoewel ik mijn stenen huis ook af en toe begin te missen (tot ik dan weer denk aan de hoeveel extra werk dat weer is, een huishouden van 3 x 6 meter is snel klaar!).

Ik heb er absoluut geen spijt van dat ik mijn Zwerftochten begonnen ben in mei.

Heeft het me gebracht wat ik zocht? Ja dat geloof ik zeker, alhoewel ik niet eens zeker wist waar ik naar op zoek was. Het voorjaar stond in het teken van mijn werk, het revalidatie traject voor mijn rug en het opruimen van mijn huis. Ik dacht soms niet eens verder als de avond van dezelfde dag!

Het bracht me inspiratie, rust, helderheid in mijn gedachten, mooie ontmoetingen, veel mooie schilder- en teken momenten. Vertrouwen in mezelf, en eens te meer het besef dat ik onmetelijk rijk ben, in de dingen die ik doe, kan,.. en vooral in de mensen om me heen die ik liefheb.

Geen slechte score voor een zomer in Nederland.

Fietspontje bij Fort Everdingen, Acryl 40 x 60 cm
Uitzicht op de Lekbrug vanaf de pont Napoleon, 20 x 30 cm

Het leven is goed in het Brabantse, eh…Limburgse land

Na de Veluwse schildervakantie heb ik t weekend “bijgetankt” in Vianen. Althans, voor zover mogelijk want de vrijdag had ik een opening van een expositie in “Het Meisjeshuis” in Delft waaraan ik meedoe (Delft-Vaassen,.. bést wel een eind!)

Na de opening naar Nieuwegein terug gereden en heerlijk gegeten met zoons en schoondochters. Julia geparkeerd op een achteraf gelegen P van een café achter het huis van mijn oudste. Rond elf uur kwamen we t restaurant uit en zetten de heren me weer af bij “mijn huisje” op de P van t café.

“Daar kun je best slapen mamma, daar komt niemand!” Eh,… en hoezo die herrie dan? “Ah, dat is een feestje in t café maar als je slaapt merk je daar niets van!”

Toch maar doorgereden naar de camperplaats in Vianen. Werkelijk die kinderen houden me toch echt voor stoerder als dat ik ben :-)!

De zaterdag besteed aan het inbouwen van een nieuwe kraan in Julia (dank je wel Frits) en het zoeken van mijn telefoon die niét in mijn tas,…niét bij de Praxis,…niét in het huis van Frits lag (die al op weg was naar een feest in Drenthe,… dank je wel Wim voor het brengen van Frits sleutel). Maar uiteindelijk tussen de bank en de achterwand bleek te liggen in mijn eigen campertje. (Ik zei toch, áls ik al iets kwijt ben is het nooit ver weg!).

Zondag voorbereiden voor Limburg en op pad naar Hombourg. Wat is dat toch een bijzondere streek dat Limburgse Heuvelland. Echt een stukje buitenland in Nederland. Taaltechnisch ook trouwens. Ik was zondag aan het wandelen in het Vijlense bos, en wist niet goed of ik zo wel weer bij de camping kwam. Ik kwam een Limburgse heer tegen en vroeg hem of ik zo goed liep naar die en die camping. Hij heeft het me haarfijn uitgelegd, maar ik verstond er niet veel van.

Op goed geluk maar achter zijn handgebaren aan gelopen, en gelukkig niet ál te ver verdwaald.

Op de camping werd ik ’s avonds nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Zo vanuit de camper. Cadeautje…

En zo startte een mooie midweek schildervakantie in Limburg. We hadden schitterend weer en een hele gezellige groep die prachtige werken gemaakt heeft. Maar met betrekking tot de schildervakanties ben ik er nu toch ook -na drie weken achter elkaar- wel weer even klaar mee en blij dat ik zelf de kwasten weer op kan pakken!

Uitzicht richting Vaals Aquarel op glad papier 20×28 cm
Uitzicht op de maisvelden Aquarel op grana fino papier 20 x 28 cm

Herfst in de lucht, 4 maanden op pad!

Van de week op 1 september, bedacht ik me ineens; “Werkelijk,…ik ben op de kop af, vier maanden op pad vandaag!”

De tijd vliegt voorbij. Het vreemde is dat de tijd een heel ander perspectief krijgt. Aan de ene kant ál vier maanden op pad, aan de andere kant pás vier maanden.

Wat vind ik er van? Het camperen blijf ik heerlijk vinden. Ik was even in “het echte huis” in Vianen een paar weken geleden en pakte een lepeltje uit de la. Echt?! Heb ik daar echt 12 lepeltjes? Gek is dat, het leek me ineens bizar veel toe. Waarom zou ik er zoveel willen hebben? Hoeveel heb je er nodig om je koffie te roeren? Misschien klinkt het een beetje “soft” of “milieu goeroe”, maar ik moet als ik thuiskom echt nóg verder ontspullen. Ik wil dat niet meer. Zó veel bende om me heen, te veel werk en teveel zorg.

Dit leven is overzichtelijk, ik ben een stuk minder kwijt als voorheen en áls ik iets kwijt ben is het nooit ver weg :-D. En,… als bonus, ik heb in geen jaren zo veel kunnen schilderen. De rust is terug in mijn hoofd en hart.

Achtereenvolgens ben ik de afgelopen weken in Nuenen geweest waar ik een masterclass gevolgd heb, in Burgh Haamstede waar ik schildervakantie gaf en nu dan op schildervakantie op de Veluwe. Het lijken eerder maanden als weken. De dag dat ik de deur van de Langeweg achter me dicht trok en vol zin maar ook spanning aan mijn avontuur begon lijkt me haast een jaar geleden.

De herfst komt langzaam in de lucht. De nachten worden kouder en mijn Juliaatje is ’s morgens best fris als ik opsta. Het weer is onbestendig geworden.

In het landschap verdwenen gaandeweg mijn tocht, de zachte tonen van de lente. Na de warme kleuren van de zomer, wordt er nu plaats gemaakt voor oker en zelfs af en toe zachte roodbruine tinten in de bomen.

Ik blijf het onveranderd mooi vinden buiten, alhoewel ik ook eerlijk moet zeggen dat de hele grijze dagen me eerder motiveren om “oud” werk af te maken als “nieuw” werk te beginnen 😉

Boodschappen doen voor de goegemeente op de Veluwe. Ik trek altijd best veel bekijks bij de kassa met die twee volle karren 🙂

Herfstkleuren bij kasteel Cannenburgh
Aquarel studie van de heide
Aquarel studie van de heide
Aquarel papier gekleurd met thee. In ultramarijn, gebrande omber en wit tonen van acryl ingevuld. Nabijgelegen boerderijtje.

Bos, heide en veel schildervakanties!

Een tijd niet geschreven. Privé een aantal turbulente weken gehad en wel veel geschilderd maar geen rust gehad om de blog bij te werken. Soms gebeurt er veel in je leven en valt er eigenlijk heel veel te schrijven maar weet je geen goeie woorden te vinden; dan gaat de tijd voorbij, en schrijf je niet.

Na die warme weken en de vakantie in het Noorden waarin ik niet heel veel gedaan heb op schildergebied kreeg ik een gevoel van haast.

Iets “in te moeten halen”. In mei dacht ik dat ik een zee van tijd had. Die hád ik natuurlijk ook, maar ook dié tijd gaat voorbij. De nazomer is begonnen, de nachten worden kouder, de dagen zijn korter en er waren regenachtige dagen begin van de maand.

Waar ik mijn reis begon met de paardenbloemen op het veld, kleuren de bomen nu langzaam oker.

Begin augustus ging ik via de Veluwe en de Achterhoek, naar Soest. Heel veel getekend en geschilderd maar dat in combinatie met wat stress over andere dingen zorgden voor een ouderwetse spitaanval! Oeps, dan doe je zo wie zo even wat minder op t gebied van schilderen, trouwens op elk ander gebied ook!

Even een tandje terug geschakeld, tijd genomen om terug in de “Randstad” een aantal vrienden en vriendinnen te bezoeken, uit te rusten, bij te tanken. Heerlijk gelunched met mijn jongste en vriendin (waar heeft dat kind nu toch zo lekker leren koken en waarom deed hij dat thuis toch nooit :-))? en uiteindelijk in Nuenen beland.

Rust, althans, …een midweek nergens heen want zélf les krijgen van Peter Durieux en Robin d Arcy Schillock.

Hard gewerkt, veel gedaan en veel nieuwe inzichten opgedaan. Maandag mag ik zelf weer als “juf” aan de slag tijdens de schildervakantie in Zeeland, daarna op de Veluwe en daarna in Limburg.

Soester duinen, acryl op doek in wording 30 x 40 cm

Collse Watermolen Nuenen; acryl op canvasboard 30 x 40 cm.
Voorschetsen Collse Watermolen

Collse Watermolen stadia 1 tot 4

Op mijn schetsblok landde een Libelle… gauw gauw gauw,… ik kwam een heel eind maar hij vloog weg voor ik aan zijn pootjes kon beginnen. Die heb ik dan maar gegokt 🙂

Art in de Achterhoek

Langs de IJssel liggen een paar prachtige steden. Doesburg, Zutphen, Deventer om er maar een paar te noemen. Daar moest in mijn penselen maar eens op los laten.

Doesburg was een verbijsterend mooi stadje. Klein, handzaam met een paar unieke oude kerkjes en gebouwen. Juliaatje gestald aan de jachthaven op de camperplaats.

“Waar kan ik betalen?.. Bij de betaalautomaat. .. Waar vind ik die automaat? .. Achter dat hek. .. Hoe kom ik aan de andere kant van dat hek? .. Met een kaart. ..Ok,…? En hoe kom ik aan die kaart? Uit die betaalautomaat!”

Je moet als mens niet alles willen begrijpen.

Ik ontmoet op de camperplaatsen allerlei vogels van divers pluimage. Naast me stond een man met wie ik gezellig aan de praat raakte. Hij vertelde dat hij zijn huis in Tsjechië van de hand had gedaan en toch weer terug naar Nederland was gekomen. Hij had in t antiek en de oude machines gezeten. Veel was naar een opslag gegaan maar heel veel ook niet!

Een blik in de camper vertelde me waar die spullen dan wel waren gebleven. Naar de camperwc of douche gaan, was nog best een klus over al die spullen heen te klauteren, maar gelukkig had hij wél een kaart zodat hij in t havengebouw naar t sanitair kon!

Een ander gesprek kreeg ik met een oude baas van 82. Erg gezellig, en ook hij woonde in zijn camper. In Zutphen trof ik hem weer, Hij was wat openhartiger dan in Doesburg en vertelde me het trieste verhaal van zijn “wonen in de camper”. Geen vrijwillige actie (een schrijnende thuissituatie in de sfeer van mishandeling die hem het thuis wonen onmogelijk maakte). Hij maakte er desondanks het beste van.

We zijn een paar dagen samen opgetrokken. Een fietstochtje gemaakt naar een dorpje in de buurt en ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat zijn conditie al met al beter dan de mijne was (misschien moet ik óók aan een elektrische fiets gaan denken, want dit was best gênant :-/!)

We hebben een mooie fluister-boot tocht gemaakt, de stad bekeken met een stadsgids en ’s avonds samen een hapje gegeten, een jonge klare als toetje. De man was in zijn nopjes en ik vond t ook gezellig.

Even zo goed riep “de plicht” en moest ik toch nog wel wat mooie stadsgezichten vastleggen. Heerlijk geschilderd op een aantal plekken. Afwisselend en leerzaam is mijn zwerftocht zeker, in meerdere opzichten.

Warm weer, wat heet,…heet!

Julia kon pas op donderdag bij de garage terecht. Het schijnt een hele klus te zijn om een koppeling te vervangen, de halve motor moet er voor uit elkaar gehaald worden. Dat betekende voor mij weer een weekje in “een echt huis”. Zowel lekker als niet lekker eigenlijk. De temperaturen liepen op tot 40 graden. Echt bizar en ongewoon weer voor ons kleine kikkerlandje.

In de huiskamer tikte de thermometer de 30 graden aan en dankzij een mobiele airco bleef de temperatuur op de slaapkamer op zolder -direct onder het dak- gelukkig hangen op zo’n 28 graden.

De keuze was of slapen met “hele dikke watjes in” en de airco aan, of slapen zonder airco, maar dat was eigenlijk zo goed als “niet slapen”.

Dan is t camperleven toch fijner. Daar gooi ik ’s nachts alle ramen tegen elkaar open (en krijg -dat dan weer wel- een hartverzakking als de gordijnen dan onverwachts zachtjes tegen me aan waaien ’s nachts!).

In elk geval koelt de camper ’s nachts dan wel af tot “buitentemperatuur”.

Maar overdag in de volle zon die soms niet te vermijden is, is veertig graden buiten, ook veertig graden binnen. Dat is warm, wat heet,… dat is heet!

Dan is “een echt huis” weer een betere keuze. Enfin,… ik had geen keuze, en was blij dat ik een weekje in Dordrecht kon blijven :-).

Vrijdag was Julia weer topfit en kon ik mijn reis vervolgen. Zoals gepland naar de IJsselvallei. Via Ede waar ik een paar dagen op de Ginkelse Heide bivakkeerde naar Doesburg. Een prachtig stadje, in een mooie omgeving.

Vandaag op “schetstocht” rondom Doesburg geweest en uiteindelijk beland in Angelo (off all places), waar ik prachtig uitzicht op de grote kerk van Doesburg had.

Schitterend, dat vraagt om “meer” en is mijn bestemming voor morgen. Schets staat al op t doek, eens kijken of ik Juliaatje dichterbij kan krijgen, zodat ik tussentijds een koud drankje kan nemen :-)!

En zeg nou zelf,… dat mooie camper-karretje vlak voor die achterste rode camper aan de kade, dat is toch absoluut en objectief gezien de aller aller aller leukste die erbij staat!!??

(Bijna) in de sloot!!

Het plan voor deze week was om met Julia terug te gaan naar de IJsselvallei. Ik heb daar een paar prachtige plekjes gezien die echt vroegen om een plekje op t doek.

Vrijdag moest ik in Lexmond zijn voor een tandartsbezoek. Vanuit Lexmond over de binnenwegen naar Vianen gereden, waar ik een nachtje op de camperplaats stond.

Op een van die kleine weggetjes kwam ik stil te staan met een koppeling die vast zat. Geen beweging meer in te krijgen, niet in zijn 1, niet in zijn 2, maar nog wel in zijn achteruit. De ANWB gebeld en begrepen dat ik toch wel een paar uurtjes moest wachten op hulp. Ik stond op een vervelend punt; behoorlijk op de weg.

Achter me was een parkeerplek en omdat Juultje nog wel áchteruit wilde bedacht ik me dat ze daar heel wat veiliger stond. De dame in haar achteruit gezet en langzaam die kant op willen rijden. Ik voelde dat de kant van de weg instabiel was en wilde remmen, maar kreeg de koppeling niet meer ontkoppeld!

Julia slipte door, pontificaal de kant van de weg af. Voor ik het wist lag ik in een hoek van 45 graden in het riet. Ik schrok me wezenloos, ben nog nooit zo snel uitgestapt! Wauw, de camper stond op scherp! Ik zag haar zachtjes wiegen en stond doodsangsten uit.

Op een draf naar de dichtstbijzijnde boer gerend,… “Ik moet een trekker hebben! Help, help me want m’n huisje staat op scherp!!”

De boer kwam gelukkig snel met zijn trekker, maar bekeek het tafereeltje en zei dat het waarschijnlijker leek dat Julia zijn trekker ín de sloot zou trekken als ze omging, als dat hij haar erúit zou krijgen.

De takelwagen gebeld, die met allerlei kabels (onder andere aan de voor- aan de achteras én de trekker) mijn huisje uit de sloot wist te krijgen. Je kunt je geen voorstelling maken hoe opgelucht ik was!

Inmiddels was de ANWB gearriveerd (zag al helemaal voor me dat de goede man eerder was gekomen, en ik hem had moeten zeggen “Ik weet niet of je erbij kunt zo 😂?”.

De ANWB man heeft de koppeling in zijn twee kunnen krijgen en zo zijn we naar Sluiseiland gereden.

Daar heeft Julia geduldig staan te wachten tot er plek was in de garage (en dat is gelukkig vandaag!). Ik wilde niet onaardig zijn maar heb het toch niet samen met haar afgewacht.

De weersverwachtingen vertelde dat het 39 graden zou worden deze week en dat leek me zonder voorzieningen in de volle zon op een grote parkeerplaats al te dol.

Het weekend en deze dagen wederom in Dordrecht neergestreken.

Wel weer lekker aan mijn schilderij van Dordrechts Grote kerk verder kunnen werken. Dat dan weer wel,….;-)

Maar voor nu hoop ik toch dat mijn Juultje dit weekend zonder kuren weer verder gaat met me! Naar de IJsselvallei.