Stadjes aan de rivier,

Mijn laatste stekjes in de buurt waren Culemborg, en Oudewater. Beide schattige stadjes met een oude kern, waar ik lekker heb zitten tekenen en schilderen.

De weersverwachtingen waren al even wat minder. Het had de laatste dagen al behoorlijk geregend en er werd een stevig onweer verwacht. Ik had Julia uit voorzorg al gestald bij de Jachthaven camping in Culemborg, zodat ik in ieder geval ergens een beetje “onder de mensen” stond (ik sta ook wel eens op een camperplaats, zonder toezicht of voorzieningen).

Gelukkig maar, want het ging bar en boos tekeer. Julia schudde als een jonge juffrouw op het Caribische carnaval en ik vroeg me even benauwd af of zo’n camper eigenlijk om kon waaien?!

Even zo goed trokken ook deze buien over. De volgende dag heb ik lekker zitten tekenen en schilderen in de oude Culemborgse binnenstad. Ik zat voor de winkel van Kado Tante, op de Varkensmarkt, de Binnenpoort te schilderen.

“Tante” zelf kwam naar buiten. “Wat gezellig” zei ze “Wil je soms een bakkie?”. Dat bakkie wilde ik wel want het was best koud. “Als t gaat regenen kom je maar onder de luifel” zei ze gastvrij.

Dat was gelukkig niet nodig. Maar gezellig was t zeker.

Inmiddels mag mijn neus richting verder weggekregen streken. De fysio is afgerond en ik hoef dus niet meer in de buurt te blijven.

Via Dordrecht leidt de reis me naar Zeeland. Zin in zee!

Everdingen, Fort en voetveer

Als Biltse van geboorte had ik altijd meer met bos als met rivier. Ik ben niet geboren in het rivierenland en was altijd meer dan huiverig als mijn kinderen “naar de Lek” gingen.

Ik bezwoer ze “niet verder als je zwembroek” te gaan, wat ze ongetwijfeld vrolijk in de wind geslagen hebben. Ik heb zelf eens een mevrouw uit de Waal gevist dus ik weet wat een kracht dat water kan hebben!

Toch ben ik van de schoonheid en dynamiek van dat landschap gaan houden. Het veranderd elke seconde. De uiterwaarden zijn ruig en toch ook lieflijk tegelijk, vaak bevolkt met koeien of van die harige runderen.
Ik geniet van de veranderingen die de laatste jaren in de uiterwaarden te zien zijn. Er zijn nevengeulen gegraven om de rivier bij hoog water meer ruimte te kunnen geven, en deze steeds veranderende rivierhoogten maken het gebied heel bijzonder.

Dit landschap wil ik zeker vastleggen. Door mijn “gebondenheid”aan de omgeving (door de fysio) heb ik Vianen meermaals vastgelegd en ook een schilderij van het Voetveer bij Fort Everdingen zit in de pen,…eh penseel!

Dat gebied is moeilijk te bereiken met de auto. Ik heb een hele constructie bedacht om alle bende mee te krijgen op de fiets. Een boodschappenkarretje van zijn stof ontdaan, hier een wasmand van de Action opgezet, elastieken spin erom heen en dan het boodschappen mandje aan het achter rekje van mijn fiets vastgemaakt.

Het werkt wonderwel en eigenlijk is de enige beperking dat ik geen hoeken van 90 graden kan maken, maar misschien moet je dat toch al niet willen :-)!
Zo heb ik een aantal heerlijke dagen doorgebracht in de uiterwaarden rond het Fort, een heel bijzonder wandelgebied met een pontje dat je naar de volgende Forten brengt.

Dat pontje wilde ik vastleggen. Natuurlijk krijg ik zo`n schilderij niet af in een korte tijd, maar daar is het plezier niet minder om.
Misschien moet ik overigens toch maar een maand (in plaats van twee weken) per provincie als uitgangspunt gaan nemen, want er valt zo veel te zien en vast te leggen!
Of gewoon volgend jaar weer een zomer zwerftochten in lassen natuurlijk!

Vorige week heerlijk gebarbecued aan de Lek met mijn jongens en één van de schoondochters. De kinderen beginnen te wennen aan “een moeder in de camper”. Alhoewel de jongste me tussen neus en lippen door wel vroeg of ik al toe was aan macro biotisch eten en dreadlocks.
Even zo goed beginnen ze het voordeel te zien van de nieuwe visstekjes die er te verkennen vallen. Ze overwegen een “Zwerftochten met de hengel” op te gaan zetten :-).

De grove schets met een indeling van donker licht. Mijn tweede bezoek was in de avond, vandaar dat ik besloot de kleuren aan te passen.
Voetveer bij Everdingen in het tweede stadium, nog even fine-tunen,…

Leuke ontmoetingen

Het waait behoorlijk en de dag begint wat miezerig en koud. Gisteren begonnen aan een tweede schilderij van de Lekbrug. De camperplaats aan de Buitenstad in Vianen is zó mooi gelegen, aan een wandelpad langs de Lek door de weilanden met de koeien van Boer Slob.
Er valt veel te zien, mensen laten hun honden lekker rennen en de koeien zelf komen ook regelmatig buurten aan het hek.
Ik besluit het vandaag anders aan te pakken, tenslotte hoef ik de deur niet uit voor dat mooie uitzicht, ik hoef alleen maar door mijn vooruit te kijken!
Aldus de ezel tussen vloer en stuur geklemd, de stoel gedraaid en op standje “actief” en aan de slag! Ik houd van dit landschap, alhoewel het perspectief van de dijk me wel wat hoofdbrekens kost.
Ik zit er helemaal in.
Er wordt enthousiast op mijn raampje geklopt. Ik draai me om en kijk recht in de ogen van besnorde meneer, die met zijn neus tegen het raam gedrukt staat, zijn handen rond zijn ogen tegen het licht.
Ik schrik me een ongeluk!
“MOOI zeg,…!” Roept de man enthousiast! “Zó hee! Jij maakt t mooi!” Links en rechts van hem zitten twee grote honden braaf te wachten.
“Man!” roep ik, “Ik schrik me een hartverzakking!”
“Ja” beaamt hij, “maar je maakt het wel mooi!”!

Ik begin hier “bekent” te worden op dit plekje :-).
Vanmorgen kwam er een vrouw van het wandelpad aflopen. Ik zag haar kijken, bukken en weer overeind komen. Ze liep langs mijn camper.
“Goedemorgen schilder!”
Tussen duim en wijsvinger hield ze een echt klaviertje vier.
“Hier” zegt ze terwijl ze het bijzondere klavertje in mijn handen legt. “Een beetje geluk”.
Ik bleef verbaasd en ontegenzeggelijk héél gelukkig achter.
Wat mooi. Wat ontmoet ik mooie mensen en ik wil nóóit meer horen dat de Vianezen stug zijn!
Een heel gelukkig mens ben ik, en nu zelfs nog een beetje meer.

Nog even gebonden aan de omgeving ( geen straf :-).

Door het revalidatie project van de Fysiotherapie 2 x per week ben ik nog aan de omgeving “gebonden” met mijn zwerftochten. In eerste instantie vond ik dat jammer, maar eigenlijk valt hier ook nog meer dan genoeg moois vast te leggen!

Ik heb heerlijk geschilderd aan de Buitenstad in Vianen en de eerdere schetsen van de Lekbrug uitgewerkt in acrylverf. Het weer was een paar dagen wat minder, maar ik zat “eerste rang”en kon gewoon vanuit de camper aan de slag. Zo luxe heb ik nog nooit “en plein air”geschilderd :-)!


Het weekend in IJsselstein een plekje gevonden aan de jachthaven, wauw wat was t daar mooi, en daar woon ik al 30 jaar vlakbij? Julia stond wederom met haar neus pal vooraan t water, ik hoefde niet eens naar buiten om te schilderen!
Carla kwam me opzoeken om gezellig mee te schilderen. Top dagen, ik begin steeds beter in mijn vel te zitten, dit simpele maar meer dan complete camper leven past bij mij. 

Deze week schildervakantie in Vaassen

De eerste week zit erop. Ik ben via Utrecht, Rhenen en Apeldoorn in Vaassen beland waar ik deze week schildervakantie geef.

De regen komt met bakken uit de hemel en de nachten van 3!!graden zijn best wel kkkkoud. Gelukkig heb ik nu dan even lekker de luxe van een kamer binnenshuis 😀. “Julia” staat eenzaam naast Via Quidam in Vaassen waar de schildervakantie “onderdak” is deze week.

Ondanks het slechte weer hebben we het opperbest naar onze zin.
En als wij dan tóch niet naar buiten kunnen, dan halen we buiten gewoon binnen!
Gisteren hebben de leerlingen een mooie aquarel gemaakt van een paar heerlijk geurende seringen takken. Omdat ik in de aquarel workshop altijd stap voor stap meeschilder -zodat gelijk beeldend wordt wat ik bedoel met “nat in nat”, glaceren, opduwen, uithalen etc.- kon ik zelf ook even lekker aan de slag.

1 Mei, ik ga op pad!

Gisteren “afgetrapt” met het kunstproject “Zwerftochten met het penseel”! Ik was zo moe van alle voorbereidingen (en pas om zes `s uur avonds weg!) dat ik mijn “Julia” op de camperplaats van Vianen heb gezet!
Wauw, wat woon ik mooi en is dat even lekker wakker worden met zo’n uitzicht!
De camperplek zit aan de Buitenstad en ik kijk pal over de uiterwaarden van de Lek, de Lekbrug completeert het plaatje. Ik was vroeg op want vriend kwam loyaal de eerste nacht van dit 5 maandelijkse project met me mee-beleven en moest om zeven uur op.
De weilanden waren bedekt met dauw en ik keek uit op 50 tinten prachtig grijs.


Later op de dag lekker zitten schetsen aan de insteekhaven met uitzicht op Vreeswijk.
“Jammer dat je die mooie sleepboot niet op papier hebt gezet!” zei de kapitein van het kleine sleepbootje dat daar voor anker lag; maar hij kwam me even zo goed een bakkie brengen 

:-))!
Blij,… en onderweg.