Langs de IJssel liggen een paar prachtige steden. Doesburg, Zutphen, Deventer om er maar een paar te noemen. Daar moest in mijn penselen maar eens op los laten.

Doesburg was een verbijsterend mooi stadje. Klein, handzaam met een paar unieke oude kerkjes en gebouwen. Juliaatje gestald aan de jachthaven op de camperplaats.

“Waar kan ik betalen?.. Bij de betaalautomaat. .. Waar vind ik die automaat? .. Achter dat hek. .. Hoe kom ik aan de andere kant van dat hek? .. Met een kaart. ..Ok,…? En hoe kom ik aan die kaart? Uit die betaalautomaat!”

Je moet als mens niet alles willen begrijpen.

Ik ontmoet op de camperplaatsen allerlei vogels van divers pluimage. Naast me stond een man met wie ik gezellig aan de praat raakte. Hij vertelde dat hij zijn huis in Tsjechië van de hand had gedaan en toch weer terug naar Nederland was gekomen. Hij had in t antiek en de oude machines gezeten. Veel was naar een opslag gegaan maar heel veel ook niet!

Een blik in de camper vertelde me waar die spullen dan wel waren gebleven. Naar de camperwc of douche gaan, was nog best een klus over al die spullen heen te klauteren, maar gelukkig had hij wél een kaart zodat hij in t havengebouw naar t sanitair kon!

Een ander gesprek kreeg ik met een oude baas van 82. Erg gezellig, en ook hij woonde in zijn camper. In Zutphen trof ik hem weer, Hij was wat openhartiger dan in Doesburg en vertelde me het trieste verhaal van zijn “wonen in de camper”. Geen vrijwillige actie (een schrijnende thuissituatie in de sfeer van mishandeling die hem het thuis wonen onmogelijk maakte). Hij maakte er desondanks het beste van.

We zijn een paar dagen samen opgetrokken. Een fietstochtje gemaakt naar een dorpje in de buurt en ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat zijn conditie al met al beter dan de mijne was (misschien moet ik óók aan een elektrische fiets gaan denken, want dit was best gênant :-/!)

We hebben een mooie fluister-boot tocht gemaakt, de stad bekeken met een stadsgids en ’s avonds samen een hapje gegeten, een jonge klare als toetje. De man was in zijn nopjes en ik vond t ook gezellig.

Even zo goed riep “de plicht” en moest ik toch nog wel wat mooie stadsgezichten vastleggen. Heerlijk geschilderd op een aantal plekken. Afwisselend en leerzaam is mijn zwerftocht zeker, in meerdere opzichten.

Julia kon pas op donderdag bij de garage terecht. Het schijnt een hele klus te zijn om een koppeling te vervangen, de halve motor moet er voor uit elkaar gehaald worden. Dat betekende voor mij weer een weekje in “een echt huis”. Zowel lekker als niet lekker eigenlijk. De temperaturen liepen op tot 40 graden. Echt bizar en ongewoon weer voor ons kleine kikkerlandje.

In de huiskamer tikte de thermometer de 30 graden aan en dankzij een mobiele airco bleef de temperatuur op de slaapkamer op zolder -direct onder het dak- gelukkig hangen op zo’n 28 graden.

De keuze was of slapen met “hele dikke watjes in” en de airco aan, of slapen zonder airco, maar dat was eigenlijk zo goed als “niet slapen”.

Dan is t camperleven toch fijner. Daar gooi ik ’s nachts alle ramen tegen elkaar open (en krijg -dat dan weer wel- een hartverzakking als de gordijnen dan onverwachts zachtjes tegen me aan waaien ’s nachts!).

In elk geval koelt de camper ’s nachts dan wel af tot “buitentemperatuur”.

Maar overdag in de volle zon die soms niet te vermijden is, is veertig graden buiten, ook veertig graden binnen. Dat is warm, wat heet,… dat is heet!

Dan is “een echt huis” weer een betere keuze. Enfin,… ik had geen keuze, en was blij dat ik een weekje in Dordrecht kon blijven :-).

Vrijdag was Julia weer topfit en kon ik mijn reis vervolgen. Zoals gepland naar de IJsselvallei. Via Ede waar ik een paar dagen op de Ginkelse Heide bivakkeerde naar Doesburg. Een prachtig stadje, in een mooie omgeving.

Vandaag op “schetstocht” rondom Doesburg geweest en uiteindelijk beland in Angelo (off all places), waar ik prachtig uitzicht op de grote kerk van Doesburg had.

Schitterend, dat vraagt om “meer” en is mijn bestemming voor morgen. Schets staat al op t doek, eens kijken of ik Juliaatje dichterbij kan krijgen, zodat ik tussentijds een koud drankje kan nemen :-)!

En zeg nou zelf,… dat mooie camper-karretje vlak voor die achterste rode camper aan de kade, dat is toch absoluut en objectief gezien de aller aller aller leukste die erbij staat!!??

Het plan voor deze week was om met Julia terug te gaan naar de IJsselvallei. Ik heb daar een paar prachtige plekjes gezien die echt vroegen om een plekje op t doek.

Vrijdag moest ik in Lexmond zijn voor een tandartsbezoek. Vanuit Lexmond over de binnenwegen naar Vianen gereden, waar ik een nachtje op de camperplaats stond.

Op een van die kleine weggetjes kwam ik stil te staan met een koppeling die vast zat. Geen beweging meer in te krijgen, niet in zijn 1, niet in zijn 2, maar nog wel in zijn achteruit. De ANWB gebeld en begrepen dat ik toch wel een paar uurtjes moest wachten op hulp. Ik stond op een vervelend punt; behoorlijk op de weg.

Achter me was een parkeerplek en omdat Juultje nog wel áchteruit wilde bedacht ik me dat ze daar heel wat veiliger stond. De dame in haar achteruit gezet en langzaam die kant op willen rijden. Ik voelde dat de kant van de weg instabiel was en wilde remmen, maar kreeg de koppeling niet meer ontkoppeld!

Julia slipte door, pontificaal de kant van de weg af. Voor ik het wist lag ik in een hoek van 45 graden in het riet. Ik schrok me wezenloos, ben nog nooit zo snel uitgestapt! Wauw, de camper stond op scherp! Ik zag haar zachtjes wiegen en stond doodsangsten uit.

Op een draf naar de dichtstbijzijnde boer gerend,… “Ik moet een trekker hebben! Help, help me want m’n huisje staat op scherp!!”

De boer kwam gelukkig snel met zijn trekker, maar bekeek het tafereeltje en zei dat het waarschijnlijker leek dat Julia zijn trekker ín de sloot zou trekken als ze omging, als dat hij haar erúit zou krijgen.

De takelwagen gebeld, die met allerlei kabels (onder andere aan de voor- aan de achteras én de trekker) mijn huisje uit de sloot wist te krijgen. Je kunt je geen voorstelling maken hoe opgelucht ik was!

Inmiddels was de ANWB gearriveerd (zag al helemaal voor me dat de goede man eerder was gekomen, en ik hem had moeten zeggen “Ik weet niet of je erbij kunt zo 😂?”.

De ANWB man heeft de koppeling in zijn twee kunnen krijgen en zo zijn we naar Sluiseiland gereden.

Daar heeft Julia geduldig staan te wachten tot er plek was in de garage (en dat is gelukkig vandaag!). Ik wilde niet onaardig zijn maar heb het toch niet samen met haar afgewacht.

De weersverwachtingen vertelde dat het 39 graden zou worden deze week en dat leek me zonder voorzieningen in de volle zon op een grote parkeerplaats al te dol.

Het weekend en deze dagen wederom in Dordrecht neergestreken.

Wel weer lekker aan mijn schilderij van Dordrechts Grote kerk verder kunnen werken. Dat dan weer wel,….;-)

Maar voor nu hoop ik toch dat mijn Juultje dit weekend zonder kuren weer verder gaat met me! Naar de IJsselvallei.

Vriend had twee weken vakantie. Omdat hij “me heus niet overal in Nederland achteraan komt crossen” :-); ben ik toch ook vaak een weekend in Dordrecht. Alhoewel hij een weekend met de camper op een mooi plekje in de natuur ook niet als een straf ervaart!

Texel stond op t programma maar de planning die wij doorgaans maken is zo variabel als het weer. Texel (toch wel heel druk in het hoogseizoen) moest daardoor plaats maken voor West Friesland en Overijssel. Ook goed, Nederland is eigenlijk overal veel mooier als dat ik me realiseerde. Aldus togen we via de Nieuwkoopse plassen naar Flevopolder en Urk.

Wat een super leuk plekje is dat zeg! Een prachtig oud stadje, zó uit een toeristen folder geplukt. Een levendige en druk bezochte haven, met vissersschepen en plezierjacht. Waar de Urker mannen én vrouwen gezellig komen bijkletsen met elkaar. Een plek om met je schetsboek een dag te gaan zitten dat is zeker.

Een dag schetsen was natuurlijk niet gezellig voor vriend geweest, dus deze plek is met vele plekken die die 2 weken zouden volgen verdwenen in het laatje “Nog een keer heen”. Alhoewel ik toch even een paar schetsjes moest maken, Urk verbaasde me, zo schattig.

Via het Nationaal park de Weerribben en Hattem togen we naar Zutphen. Ook al een stukje wat ik in dat laatje ” Nog een keer terug” heb gedaan. De IJssel omhoog volgen naar Zwolle. Dat rivieren landschap is ademloos. Zee is mooi, maar rivierenlandschap beslist niet minder.

Ik ben nu twee en halve maand op pad.. Wat vind ik ervan? Mis ik mijn huis niet? Brengt t me wat ik ervan verwacht had?

Ik vind t nog steeds fantastisch, ook na tien weken mis ik mijn huis niet. Ja, 12 m2 zijn heel wat minder als de ruimte die ik thuis heb, maar ik ervaar t zo niet. Ik probeer Julia op plekjes te zetten waar ik vrij uitzicht heb, terwijl ik in mijn achtertuin na drie meter tegen een schutting kijk. Het voelt niet als krap en is beslist minder werk als een “huis met tuin” :-)!

Ik ga slapen met het ruizen van de bladeren in de bomen en wordt wakker met het gezang van een merel. Heel soms als het kouder is kan ik wel eens verlangen naar een douche zonder dat ik ervoor naar buiten moet (op een camping).

Grappig is dat ik merk dat ook in de camper je “huis” vanzelf vol dreigt te slippen met spullen. Jee, dat wil ik écht nooit meer. Wat heb ik dit voorjaar geruimd thuis en wat hád ik bizar veel dingen die ik nooit gebruikte.

Het tekenen en schilderen vind ik heerlijk. Zo simpel is het dus, ruimte en tijd afdwingen in je leven. Thuis gingen er soms weken voorbij zonder dat ik tot echt schilderen kwam. Het spijt me ontzettend dat ik door de beperkingen die mijn rug me biedt, niet lang achteren kan schilderen, maar ik besefte me gisteren ineens dat ik zonder die rugklachten dit hele project waarschijnlijk “op de lange baan” had geschoven omdat ik de zomer weer volgepland zou hebben met workshops en schildervakanties.

Zo heeft elk nadeel zijn voordeel.

Dit weekend terug naar Vianen voor een verjaardag en tandarts afspraak en wellicht het weekend naar Dord en verder aan mijn Dordrecht schilderij.

Komende weken richting het Oosten, inderdaad die IJsselvallei eens bekijken en in beeld vatten. Het schijnt wederom tropisch te worden dus een rivier binnen loopafstand kan best een goed idee zijn 🙂

Wat is het toch bijzonder om op deze manier door Nederland te reizen. Echt, het is een veel diverser landschap als dat ik van te voren ooit bedacht had. Vanuit Zeeland ben ik via Oost Voorne naar Dordrecht gereden. Oost Voorne was wel een hele bijzondere plek. Enerzijds strand en duinen alsof je helemaal in “de natuur zit” maar dan wel met uitzicht op een horizon vol industrie, met de Maasvlakte aan de andere kant van het water!

Ook wel weer dynamisch, in elk geval onverwacht voor mij.

Vanuit Oostvoorne naar Dordrecht. Vriend kreeg vrijdag vakantie en reist twee weken gezellig met me mee. Enfin, als je ook maar een beetje zwerftocht met penselen denkt te gaan rijden, kun je Dordrecht met goed fatsoen natuurlijk niet passeren zonder e.e.a. vast te leggen in verf.

Al met al nog best een lastig onderwerp, die stad,…met al zijn perspectieven van gebouwen, water en scheepjes.

De mussen vielen van het dak, dus water en scheepjes was zo wie zo een goed onderwerp.

Ik posteerde me op de brug tussen de Aardappelmarkt en de Kuiphaven.

Kinderen gebruikten de haven als zwembad en sprongen als kikkertjes van de brug. Heerlijk,…!

Af en toe kwam er eens eentje kijken,… “sooooooo hé, dat is vet! Bent u al lang aan t verven??”

Deed me denken aan een school waar ik eens een muurschildering maakte en de kleintjes elke keer met een smoesje van “naar de wc moeten” kwamen kijken hoe ik vorderde. Een van die heerlijke bijdehandjes zei me; “ u bent een echte Schildernaar!”

Een ploeg Japanse toeristen met gids, kwam foto s maken van dit mooie historische plekje en legde mij en passant ook even vast. Leuke gesprekken,…ik gaf ze gelijk maar een kaartje zodat ze mij de foto’s konden ze me mooi de foto s toemailen. Mooi als “naslagwerk”.

Het Dordtse havenplaatje moet ik afmaken als ik weer voorbij de stad kom, of aan de hand van foto’s. De vakantie lokte en we moesten “op pad”.

Via Nieuwkoop gingen we uiteindelijk naar Lelystad (off all places,… biet direct een “toeristische bestemming” maar man wat een wijds landschap en wat zijn die Oostvaardersplassen speciaal!

De volgende stop is (het voormalige eiland!) Urk. Ben benieuwd naar die hoek van Nederland. Ik besef me dat ik minder van onze historie weet als dat ik dacht. Leuk om op deze manier te ontdekken.

Schouwen Duiveland is voor mij het meest bekend. Ik geef er al jaren mijn schildervakantie en ben dat nog steeds niet zat (zowel het eiland als de vakanties 🙂

Dit keer een schildervakantie van een week. Tijdens dit soort (mid) weken neem ik me altijd voor s middags van alles te gaan schilderen maar het komt er nooit van.

Ik ben dan toch te druk met lessen voorbereiden, boodschappen doen, nog even dit voor iemand doen,..en nog even dat en dat regelen.

Carla kwam me een beetje helpen met hand en span diensten en we belanden elke middag wel ergens op een terrasje. Zou ik zelf niet voor kiezen, in t zonnetje op een terras, maar het moet voor haar natuurlijk wel gezellig blijven, anders wil ze noóit meer mee :-D!!)

Het weer knapte gelukkig aardig op. Met de groep lekker op de strandopgang in Renesse geschilderd, de vuurtoren van Nieuw Haamstede vastgelegd en in de mooie tuin van ons huis geschilderd.

Annemie Abelshausen kwam een gastles geven in het Acrylic Pouring. Wat is dat toch leuk en wat heb ik daar zelf ook weer een zin in.

Ik heb dat thuis ook vaak gedaan. Ik ga nog even bedenken hoe ik in de camper een doek 3 dagen volkomen plat kan laten liggen, want zo lang duurt het voor dat een beetje droog is!

Misschien moet ik toch aan een dakterras op t dak van Julia gaan denken.

Vanuit de Krimpenerwaard reed Julia me naar Walcheren. Ik had nog een paar dagen “vrij”, voordat de schildervakantie op Schouwen Duivenland van start zou gaan.

Er is een ongelofelijke bak water gevallen, het lijkt wel of de regen de afgelopen droge maanden in één week goed probeert te maken!

In Domburg bij “de boer” terecht gekomen. Het zekere voor t onzekere genomen en mijn Juultje netjes met haar beide voorwieltjes op de stenen gehouden. Ook hier had het stevig geregend! Desondanks, wat is het toch een mooie provincie. De horizon, omringd je in een kring van 360 graden, slechts af en toe doorbroken door een klein dorpje met een stoere kerk. Een hemelkoepel die als een perfecte cirkel boven je spant en natuurlijk de zee.

Zilte lucht boven gebleekt duingras, zand, het geluid van de golven en het geschreeuw van de meeuwen. Vanuit de verte hoge kinderstemmen op het strand. Ik houd van deze provincie.

Na aankomst vlot mijn fiets opgetuigd met de boodschappenkar met schilderspullen en heerlijk op pad. Kilometers gefietst en lekker getekend en geschilderd. De eerste dag in Domburg kon in elk geval niet meer stuk.

De volgende dag wakker geworden van de regen. Dat zou voorlopig zo blijven begreep ik van buienradar. Ik heb de gelegenheid te baat genomen om wat schilderijen af te maken die ik eerder had opgezet. Om een uur of twee was ik er wel klaar mee en ben ik met een mega paraplu (die normaal als parasol voor het schilderen dient!) op pad gegaan.

Dat is overigens nog een hele uitdaging aan zee,… daar waait het nogal. Uiteindelijk me dan maar bedacht dat ik best een goeie jas had, en je van een beetje regen niet smelt :-).

Terra Maris en het Marie Poortvliet museum bezocht en zo ook nog een beetje “cultuur gesnoven”.

De dag erop via de prachtige dijkweg, pal langs de kust van Domburg naar West Kapelle. Wauw, ik reed zowat tegen de vuurtoren aan! Dat was een leuke surprise! Ik heb de camper maar aan de kant gezet voor een bakkie koffie en een half uurtje pauze. Zo n uitzicht heb je niet vaak!

Ik ben benieuwd naar de schildervakantie op Schouwen Duiveland. Hopelijk met beter weer!

Mijn laatste stekjes in de buurt waren Culemborg, en Oudewater. Beide schattige stadjes met een oude kern, waar ik lekker heb zitten tekenen en schilderen.

De weersverwachtingen waren al even wat minder. Het had de laatste dagen al behoorlijk geregend en er werd een stevig onweer verwacht. Ik had Julia uit voorzorg al gestald bij de Jachthaven camping in Culemborg, zodat ik in ieder geval ergens een beetje “onder de mensen” stond (ik sta ook wel eens op een camperplaats, zonder toezicht of voorzieningen).

Gelukkig maar, want het ging bar en boos tekeer. Julia schudde als een jonge juffrouw op het Caribische carnaval en ik vroeg me even benauwd af of zo’n camper eigenlijk om kon waaien?!

Even zo goed trokken ook deze buien over. De volgende dag heb ik lekker zitten tekenen en schilderen in de oude Culemborgse binnenstad. Ik zat voor de winkel van Kado Tante, op de Varkensmarkt, de Binnenpoort te schilderen.

“Tante” zelf kwam naar buiten. “Wat gezellig” zei ze “Wil je soms een bakkie?”. Dat bakkie wilde ik wel want het was best koud. “Als t gaat regenen kom je maar onder de luifel” zei ze gastvrij.

Dat was gelukkig niet nodig. Maar gezellig was t zeker.

Inmiddels mag mijn neus richting verder weggekregen streken. De fysio is afgerond en ik hoef dus niet meer in de buurt te blijven.

Via Dordrecht leidt de reis me naar Zeeland. Zin in zee!

Als Biltse van geboorte had ik altijd meer met bos als met rivier. Ik ben niet geboren in het rivierenland en was altijd meer dan huiverig als mijn kinderen “naar de Lek” gingen.

Ik bezwoer ze “niet verder als je zwembroek” te gaan, wat ze ongetwijfeld vrolijk in de wind geslagen hebben. Ik heb zelf eens een mevrouw uit de Waal gevist dus ik weet wat een kracht dat water kan hebben!

Toch ben ik van de schoonheid en dynamiek van dat landschap gaan houden. Het veranderd elke seconde. De uiterwaarden zijn ruig en toch ook lieflijk tegelijk, vaak bevolkt met koeien of van die harige runderen.
Ik geniet van de veranderingen die de laatste jaren in de uiterwaarden te zien zijn. Er zijn nevengeulen gegraven om de rivier bij hoog water meer ruimte te kunnen geven, en deze steeds veranderende rivierhoogten maken het gebied heel bijzonder.

Dit landschap wil ik zeker vastleggen. Door mijn “gebondenheid”aan de omgeving (door de fysio) heb ik Vianen meermaals vastgelegd en ook een schilderij van het Voetveer bij Fort Everdingen zit in de pen,…eh penseel!

Dat gebied is moeilijk te bereiken met de auto. Ik heb een hele constructie bedacht om alle bende mee te krijgen op de fiets. Een boodschappenkarretje van zijn stof ontdaan, hier een wasmand van de Action opgezet, elastieken spin erom heen en dan het boodschappen mandje aan het achter rekje van mijn fiets vastgemaakt.

Het werkt wonderwel en eigenlijk is de enige beperking dat ik geen hoeken van 90 graden kan maken, maar misschien moet je dat toch al niet willen :-)!
Zo heb ik een aantal heerlijke dagen doorgebracht in de uiterwaarden rond het Fort, een heel bijzonder wandelgebied met een pontje dat je naar de volgende Forten brengt.

Dat pontje wilde ik vastleggen. Natuurlijk krijg ik zo`n schilderij niet af in een korte tijd, maar daar is het plezier niet minder om.
Misschien moet ik overigens toch maar een maand (in plaats van twee weken) per provincie als uitgangspunt gaan nemen, want er valt zo veel te zien en vast te leggen!
Of gewoon volgend jaar weer een zomer zwerftochten in lassen natuurlijk!

Vorige week heerlijk gebarbecued aan de Lek met mijn jongens en één van de schoondochters. De kinderen beginnen te wennen aan “een moeder in de camper”. Alhoewel de jongste me tussen neus en lippen door wel vroeg of ik al toe was aan macro biotisch eten en dreadlocks.
Even zo goed beginnen ze het voordeel te zien van de nieuwe visstekjes die er te verkennen vallen. Ze overwegen een “Zwerftochten met de hengel” op te gaan zetten :-).

Het waait behoorlijk en de dag begint wat miezerig en koud. Gisteren begonnen aan een tweede schilderij van de Lekbrug. De camperplaats aan de Buitenstad in Vianen is zó mooi gelegen, aan een wandelpad langs de Lek door de weilanden met de koeien van Boer Slob.
Er valt veel te zien, mensen laten hun honden lekker rennen en de koeien zelf komen ook regelmatig buurten aan het hek.
Ik besluit het vandaag anders aan te pakken, tenslotte hoef ik de deur niet uit voor dat mooie uitzicht, ik hoef alleen maar door mijn vooruit te kijken!
Aldus de ezel tussen vloer en stuur geklemd, de stoel gedraaid en op standje “actief” en aan de slag! Ik houd van dit landschap, alhoewel het perspectief van de dijk me wel wat hoofdbrekens kost.
Ik zit er helemaal in.
Er wordt enthousiast op mijn raampje geklopt. Ik draai me om en kijk recht in de ogen van besnorde meneer, die met zijn neus tegen het raam gedrukt staat, zijn handen rond zijn ogen tegen het licht.
Ik schrik me een ongeluk!
“MOOI zeg,…!” Roept de man enthousiast! “Zó hee! Jij maakt t mooi!” Links en rechts van hem zitten twee grote honden braaf te wachten.
“Man!” roep ik, “Ik schrik me een hartverzakking!”
“Ja” beaamt hij, “maar je maakt het wel mooi!”!

Ik begin hier “bekent” te worden op dit plekje :-).
Vanmorgen kwam er een vrouw van het wandelpad aflopen. Ik zag haar kijken, bukken en weer overeind komen. Ze liep langs mijn camper.
“Goedemorgen schilder!”
Tussen duim en wijsvinger hield ze een echt klaviertje vier.
“Hier” zegt ze terwijl ze het bijzondere klavertje in mijn handen legt. “Een beetje geluk”.
Ik bleef verbaasd en ontegenzeggelijk héél gelukkig achter.
Wat mooi. Wat ontmoet ik mooie mensen en ik wil nóóit meer horen dat de Vianezen stug zijn!
Een heel gelukkig mens ben ik, en nu zelfs nog een beetje meer.